Press "Enter" to skip to content

Menselijke Resten

De Androïden

Hoewel nu in fabrieksbaarmoeders
en fabriekstorens
we onszelf gekweekt hebben
met willekeurige schakelingen
de machine uniek,
onze vaders,
eerst geboren en menselijk getekend,
bogen eenstemmig
voor die niet al te perfecte goden
die ons ras een naam gaven en maakten.

Hoewel nu de stroom zingt
in onze bedrade aderen
en elk lied
gestemd en gecanneleerd is
naar onze eigen smaak,
waren het onze vaders in bulk geproduceerd,
plastivlees smeltend,
metalen ledematen onaangeroerd,
die de flits zagen
waardoor de goden verminkt werden.

Hoewel we nu leven voorbij
het wrak van de geschiedenis,
hun logica en hun zonde,
terwijl degenen die niet al te perfect zijn
in een vlot van gemartelde vormen
nog minder volmaakt zijn geworden,
overheerst onze genesis.
Van god tot wisselkind,
van bewaarder tot bewaarde,
de mens blijft onze metafoor.

De Gemuteerde Minnaars

Gehurkt aan de perimeters
van dit efficiënte tijdperk,
haar schubben glinsteren
op het middernachtelijke zand,
haar lidloze pruimblauwe ogen vragend,
mijn geliefde wacht op het zaad
van een verboden beestje
dat onze versplinterde cellen kunnen uitbroeden.

Haar pezen glinsteren,
haar gekreukte ledematen gaan uit elkaar,
grotesk en verlangend.

Eens in een begraven bibliotheek
met scheefgezakte planken,
terwijl ik luisterde naar het gezoem
van metalen schildwachten boven mij,
las ik de woorden
van die van schonere ledematen
die de sterren hadden kunnen bereiken.
Ik vervloekte hun folterende manieren,
hun grootheidswaanzin.
Gehurkt aan de perimeters
van dit efficiënte tijdperk,
zijn wij de inefficiënte.

Dus kom mijn schoonheid, mijn gruwel,
voor ons zal de nacht standhouden.
Kom voorzichtig, waakzaam
voor datzelfde gevreesde gezoem,
in de omhelzing van mijn kreupele ledematen,
de syncope van mijn dubbele polsslag.
Kom en laat de cellen zich hergroeperen.

De Cyborg

Zelfs onder de grauwgrijze hemel
van deze fascistische middag,
de laarzen als stenen klepels
in de vernietigende stad,
voel ik een licht van binnen,
elfachtig en wonderbaarlijk,
daar voor het grijpen.

Zelfs in de stalkende nacht van de stad,
onder de donkere muren van een sensualiteit
zacht en blind geworden als een zandworm,
zelfs wanneer de tastende akkoorden
als dunne wraiths tegen het glas zijn,
blijft één glinsterend punt van creatie intact.
De ouders van mijn ouders legden de sporen
voor deze mechanische hemelvaart,
de samensmelting van leven en materie,
een evolutie voorbij de natuur
die de geest belast
met vragen over intentie.

Maar zelfs als de klap van de dageraad
een dunne natte vinger tegen de lucht legt
en de geprogrammeerde volgelingen
door straten en wegen stromen,
zelfs wanneer de vingers worden aangescherpt
onder de zoemende draden
van de zoemende stratosfeer
en wapenstokken wapperen,

kan ik in mijn borst reiken,
blote handpalm naar ontbloot kloppend hart,
vlees op metaal, korrel tot streep,
om de reflectie te voelen
van iets menselijks.

© 1982 Bruce Boston. Vertaling Goran Lowie. Oorspronkelijk gepubliceerd in Star*Line, juli/augustus 1982.

Bruce Boston
Website | + posts

Bruce Boston is een van de grootste en belangrijkste namen in de wereld van speculatieve poëzie. Hij was de eerste Grootmeester van de Science Fiction & Fantasy Poetry Association (SFPA) en won de Rhysling Award al 7 keer, een record. Hij is o.a. ook winnaar van de Bram Stoker Awards, de Asimov's Reader Poll en de Readercon Awards.

Be First to Comment

    Een reactie achterlaten

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

    Speculatief Magazine © 2022